Eindelijk, ik bevind me weer onder mijn fellow Nederlanders! Vanmiddag om iets voor vieren landden mijn zus en ik op Schiphol. Dat ging echter niet zonder slag of stoot!
Ten eerste deed de bus vanuit Centrale FS naar Malpensa er een stuk langer over dan wij allebei gedacht hadden, waardoor we héél erg op tijd op het vliegveld aankwamen, als je snapt wat ik bedoel. Eenmaal bij de goede balie grapte ik tegen mijn zus of ze haar ID-kaart wel had meegenomen, en ze knikte van wel. Ze pakte echter haar portomonnee erbij om het te checken en je raadt het al... Haar ID-kaart was verdwenen! Ik werd terplekke echt bloednerveus, omdat ik echt hemel en aarde had moeten bewegen om vandaag te kunnen vliegen, en nu zou het toch nog een poos gaan duren voordat ik naar huis kon... Bij de incheckbalie deden we ons verhaal en wonder boven wonder kregen we toestemming om Nienke´s rijbewijs als identiteitsbewijs te gebruiken! Nou, ik was eigenlijk bijna in staat om het meisje achter de balie om de hals te vliegen, zo ontzettend dankbaar was ik haar. We mochten aan boord!
En gelukkig stegen we ook op. En het ging redelijk vlekkeloos, tot ongeveer een half uur voor de landing. Opeens zag ik dat er een paar rijen voor mij een aantal stuarts stonden te praten tegen iemand, die opstond, en op het gangpad knockout ging. Het was een vrouw van eind twintig, denk ik, ongeveer 6 of 7 maanden zwanger. Gelijk werd er omgeroepen of er een dokter aan boord was. Ik werd gelijk plaatsvervangend angstig, want als er geen arts aanwezig was, dan betekende dat ik als tweedejaars geneeskunde met mijn EHBO diploma moest gaan helpen! Ik had niets liever gedaan uiteraard, maar ik was ontzettend bang dat ik alleen maar kwaad zou doen, of dat ik helemaal niks kon doen. Tot mijn grote opluchting stond er echter een man op die bleek te weten wat hij moest doen. Toen we een half uurtje later het vliegtuig uitstapte, stond er een ambulance te wachten. Hoe het met de patient is afgelopen, geen idee. Hopelijk goed.
Mijn laatste weekendje Milaan was prima. De rare shoot van vrijdagochtend bleek geen vrij werk te zijn, maar een test voor een reclame. Als deze foto´s gebruikt worden, dan krijg ik dus nog fijn betaald ook! Gister had ik nog een shoot voor de Italiaanse Yes, waar ik echt superblij mee was. Eindelijk was ik van het gevoel af dat ik hier voor niks gekomen was. Ik vertrok namelijk met een volle portfolio én ik had geld verdiend. En dat was precies, naast de hele ervaring uiteraard, waar ik voor gekomen was.
Het was hectisch, maar het was ook fantastisch. Na bijna bezweken te zijn aan een blaasontsteking, bijna doodgestoken te zijn in een zijstraatje, nadat mijn lichaam beplakt is met sla en nadat ik bijna bekeerd ben door mijn christelijke huisgenootje, ben ik blij dat ik weer thuis ben. Maar het was geweldig leuk. Tot de volgende keer, Milano!
Ciao xx
maandag 26 oktober 2009
vrijdag 23 oktober 2009
Homeward bound
Ik ga komende maandag naar huis. Ik vlieg samen met mijn zus vroeg in de middag vanaf Malpensa weer naar Amsterdam. Hoewel ik het hier echt heel leuk gehad heb, ben ik er echt weer aan toe om naar huis te gaan. De laatste anderhalve week is het qua werk echt superrustig en het weer is een stuk minder mooi dan eerst. Dus besloot ik dat ik net zo goed naar huis kon gaan en gewoon mee kon doen aan mijn volgende blog. Joy dacht daar echter anders over, en ze wilden mijn ticket dan ook niet betalen. Vervolgens was er even getouwtrek over wie het ticket dan wél zou betalen en ik was een poosje bang dat niemand bereid was ervoor te betalen, maar gelukkig ben ik sinds gisterochtend dan toch in het bezit van een ticket. Wie er uiteindelijk voor betaald heeft blijft nog steeds een raadsel.
Ik ben zó ontzettend blij dat Nienke er is! Het maakt de boel een stuk gezelliger en minder eenzaam. Helaas zijn onze culturele uitstapjes tot nu toe nog niet echt op een succes uitgedraaid omdat alles inmiddels twee keer zo duur is dan wat er in mijn reisgidsje staat, maar dat mag de pret niet drukken. We hadden laatst wel even een scary moment, trouwens. We waren in het donker op zoek naar een betaalbaar restaurantje, tot we ineens een groepje tienerjongens tegenkwamen. Ze zagen er niet heel bedreigend uit, dus ik wilde rustig doorlopen. Mijn zus greep me echter bij mijn elleboog en stapte ineens flink door. Ik begreep niet precies waarom, maar even later fluisterde ze in mijn oor: ´Zag je niet dat één van die gasten een ontzettend groot mes stond schoon te maken?´ Nee, eerlijk gezegd had ik dat niet gezien. Even later dachten we dat we veilig waren, want er was verder niemand meer op straat. Ineens werd ik door mijn zus een restaurant in getrokken, want die jongen met het mes bleek ineens vlak achter ons te lopen! Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook hier niks van heb meegekregen, maar dat kan mijn eigen onoplettendheid geweest zijn. Bottom line: we leven nog, en je moet hier dus zeker in het donker niet in je eentje over straat gaan.
Ik zit hier inmiddels al bijna twee uur te wachten op een shootlokatie. Wat heb ik er weinig zin in vandaag! Ik word zodirect opgemaakt als Pippi Langkous en ik krijg een jurk van sla aan. Geen geintje. Totaal onbruikbaar dus, voor mijn portfolio. Tot overmaat van ramp staakt vandaag ál het openbare vervoer hier in Milaan, waardoor ik dus vanochtend heel vroeg moest vertrekken van mijn boekster. Toen ik op de lokatie aankwam was er echter nog niemand, want iedereen was verder met de auto en had dus geen last van de staking. En als ik zo klaar ben, dan mag ik een fijne wandeling maken van twee uur, terug naar het hotel. En dat allemaal voor Pippi Langkousfoto´s. Je kan je voorstellen hoe ik hier zit te stuiteren van opwinding.
Maar goed, nog twee daagjes, die ik waarschijnlijk vrij heb om leuke dingen te doen met Nienke, tenzij ik nog geboekt word voor de editorial waarvoor ik nu in optie sta. En qualitytime met mijn zus is me ook veel waard :)
Fijn weekend allemaal, en tot in Nederland maar weer! xx
Ik ben zó ontzettend blij dat Nienke er is! Het maakt de boel een stuk gezelliger en minder eenzaam. Helaas zijn onze culturele uitstapjes tot nu toe nog niet echt op een succes uitgedraaid omdat alles inmiddels twee keer zo duur is dan wat er in mijn reisgidsje staat, maar dat mag de pret niet drukken. We hadden laatst wel even een scary moment, trouwens. We waren in het donker op zoek naar een betaalbaar restaurantje, tot we ineens een groepje tienerjongens tegenkwamen. Ze zagen er niet heel bedreigend uit, dus ik wilde rustig doorlopen. Mijn zus greep me echter bij mijn elleboog en stapte ineens flink door. Ik begreep niet precies waarom, maar even later fluisterde ze in mijn oor: ´Zag je niet dat één van die gasten een ontzettend groot mes stond schoon te maken?´ Nee, eerlijk gezegd had ik dat niet gezien. Even later dachten we dat we veilig waren, want er was verder niemand meer op straat. Ineens werd ik door mijn zus een restaurant in getrokken, want die jongen met het mes bleek ineens vlak achter ons te lopen! Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook hier niks van heb meegekregen, maar dat kan mijn eigen onoplettendheid geweest zijn. Bottom line: we leven nog, en je moet hier dus zeker in het donker niet in je eentje over straat gaan.
Ik zit hier inmiddels al bijna twee uur te wachten op een shootlokatie. Wat heb ik er weinig zin in vandaag! Ik word zodirect opgemaakt als Pippi Langkous en ik krijg een jurk van sla aan. Geen geintje. Totaal onbruikbaar dus, voor mijn portfolio. Tot overmaat van ramp staakt vandaag ál het openbare vervoer hier in Milaan, waardoor ik dus vanochtend heel vroeg moest vertrekken van mijn boekster. Toen ik op de lokatie aankwam was er echter nog niemand, want iedereen was verder met de auto en had dus geen last van de staking. En als ik zo klaar ben, dan mag ik een fijne wandeling maken van twee uur, terug naar het hotel. En dat allemaal voor Pippi Langkousfoto´s. Je kan je voorstellen hoe ik hier zit te stuiteren van opwinding.
Maar goed, nog twee daagjes, die ik waarschijnlijk vrij heb om leuke dingen te doen met Nienke, tenzij ik nog geboekt word voor de editorial waarvoor ik nu in optie sta. En qualitytime met mijn zus is me ook veel waard :)
Fijn weekend allemaal, en tot in Nederland maar weer! xx
zaterdag 17 oktober 2009
Update!
Hoewel ik eerlijk gezegd niet veel te vertellen heb, laat ik toch maar weer even wat van me horen.
Het gaat hier goed. Ik ben weer helemaal beter en heb nergens meer last van. Verder gaat alles een beetje z’n gangetje. Gewoon iedere dag castings aflopen, en hopen dat je ergens voor geboekt wordt. Afgelopen donderdag had ik m’n tweede job, een lookbookshoot voor een website die een hele hoop merken verkoopt. Ik moet zeggen dat het een ontzettend oninspirerende opdracht was: gewoon 40 outfits op de foto zetten, zonder interessante make-up, spannend haar of leuke poses. Maar goed, het was werk, en daar moet ik blij mee zijn.
Op de agency zijn ze allemaal nog redelijk bezorgd of ik alles wel aankan na mijn tripje naar het ziekenhuis afgelopen maandag. Tja, ik stond op dinsdagochtend om negen uur gewoon in de rij voor mijn eerste casting, en ik voel me niet anders dan anders. Ik let wel meer op de hoeveelheid water die ik drink. Ik krijg het nu voor elkaar om per dag een fles water van twee liter op te drinken en dat is voor mijn doen heel wat. Het klinkt misschien grappig, maar ik ben altijd een moeilijke drinker geweest. Ik heb blijkbaar geen dorstprikkel en kan rustig de hele dag doen op één kopje thee ’s ochtends.
In het appartement gaat alles nu prima. Geen ergenissen meer tussen mij en mijn huisgenootje, en met Bailey heb ik echt dolle pret. We kunnen echt hele avonden praten over de verschillen in ons leven, de verschillen tussen Amerika en Nederland, en de consequenties die het christelijke geloof heeft in haar leven en mijn redenen om atheïst te zijn. Ik heb nog steeds het gevoel dat ondanks ál deze verschillen, en geloof me, dat zijn er een hoop, dat we veel gemeen hebben. Bailey gaat helaas deze week naar huis, en ik zal haar zeker missen :(
On the bright side: maandag vliegt mijn oudste zus Nienke voor een weekje naar me toe! Hoewel ik me hier op zich prima vermaak, ben ik ongeveer de uren aan het aftellen voordat ze landt. Ik kan me af en toe best eenzaam voelen hier, en ik ben ontzettend blij dat ik eindelijk een bekend en vertrouwd gezicht zal zien. Het zal wel even raar zijn om Nederlands te praten trouwens haha, want dat heb ik dus de afgelopen weken nauwelijks meer gedaan, behalve af en toe over de telefoon met mijn ouders en met Hanna, een russisch model, dat toevallig ook vloeiend Nederlands spreekt.
Zo, dat was ‘m weer, ik denk dat ik eens ga beginnen in mijn nieuwe boek (thank god for the all American bookstore!). Kus!
dinsdag 13 oktober 2009
De hectische dag die maandag heet
Hallo allemaal,
Ik heb al een poosje geen internet meer, dus ik zal een beetje spaarzaam worden met mijn blogberichtjes. Vandaag vertel ik over mijn ontzettend rare dag van gister, die ontzettend mooi begon, maar eindigde in een heus medisch drama... ;)
Ik zat tegen het einde van het weekend een beetje in een dipje. Nog geen jobs geboekt, de hele dag regen, het hele weekend gewerkt aan twee rare shoots voor mijn portfolio, een beetje ergernissen tussen mij en mijn huisgenootje en nog steeds geen internet. Gisterochtend moest ik vroeg op voor een casting. Samen met Bailey stond ik daar keurig op tijd voor de deur, waar we vervolgens nog 45 min moesten wachten omdat het casting panel zelf te laat was. Ik ging uiteindelijk als derde naar binnen, en Bailey als tweede. Beiden werden we gevraagd om nog even te wachten. Nog een kleine 45 minuten later werd ik weer naar binnen geroepen en werd mij verzocht om mijn sokken en mijn BH uit te trekken en naar make-up te gaan; ik was on the spot geboekt voor een editorial! Ik was echt uitzinnig blij, vooral omdat mijn weekend zo vervelend geweest was. De vreugde werd alleen maar groter toen ook Bailey geboekt werd. Het is een editorial geworden voor een magazine dat La Griffe heet en het is blijkbaar een blad dat over haarmode gaat. De shoot zelf duurde redelijk lang, maar was ontzettend leuk om te doen! Tot het einde van de dag was ik helemaal euforisch. Helaas ging het daarna een beetje mis (spanning en sensatie!)
Ik loop al een paar dagen rond met een lichte blaasontsteking. Ik slik daarvoor keurig cranberrypilletjes en gisterochtend dacht ik dat het onder controle was, dus stopte ik met mijn cranberrykuur. Tegen het einde van de shoot gister kreeg ik ineens ontzettend last van mijn buik. Bailey en ik waren op weg naar huis, en we zouden nog even naar de supermarkt gaan. Ik voelde me echter ineens zo slecht dat ik besloot gelijk door naar huis te gaan. Eenmaal thuis aangekomen probeerde ik (en dit gaat een beetje een onsmakelijk verhaal worden) te plassen, en toen ik goed keek, zag ik dat ik ongeveer puur bloed geplast had (zonder te overdrijven). Ik als heuse tweedejaars geneeskunde dacht natuurlijk gelijk aan nierfalen en dat soort enge dingen, dus na een poosje wikken en wegen besloot ik Paul van de agency te bellen. Twee minuten nadat ik ophing belde mijn nederlandse boekster Micha op, zij had blijkbaar van Paul had gehoord dat ik ziek was. Ze vertelde me dat Paul me op zou halen en naar het ziekenhuis zou brengen. Tien minuten later zat ik bij Paul en een vriend van hem, Giovanni, in de auto. Bij de eerste hulp was het ontzettend druk, en ik werd al helemaal mismoedig. Het was negen uur 's avonds, ik had nog steeds alle make-up van de shoot op, ik had nog niets gegeten en nu moest ik waarschijnlijk ook nog twee uur wachten. Giovanni bleek echter wat hooggeplaatste vrienden te hebben, en na een paar namen gedropt te hebben, werd ik gelijk doorgestuurd.
Eenmaal op de afdeling aangekomen had ik veel moeite om uit te leggen dat het geen gynaecologisch, maar een urologisch probleem was (Italianen spreken echt geen engels), en na een aantal onderzoeken kon ik gelukkig weer naar huis. Ik zit nu aan de antibiotica en pijnmedicatie, en nu voel ik me gelukkig prima (wat een anticlimax! Maar goed).
Vandaag ging alles prima, niet veel bijzonders gedaan. Ik heb wel eindelijk de kans gehad om wat foto's te maken, dus de volgende keer dat ik internet heb op mijn laptop, zal ik wat foto's plaatsen.
Dat was 'm weer! xxx
Ik heb al een poosje geen internet meer, dus ik zal een beetje spaarzaam worden met mijn blogberichtjes. Vandaag vertel ik over mijn ontzettend rare dag van gister, die ontzettend mooi begon, maar eindigde in een heus medisch drama... ;)
Ik zat tegen het einde van het weekend een beetje in een dipje. Nog geen jobs geboekt, de hele dag regen, het hele weekend gewerkt aan twee rare shoots voor mijn portfolio, een beetje ergernissen tussen mij en mijn huisgenootje en nog steeds geen internet. Gisterochtend moest ik vroeg op voor een casting. Samen met Bailey stond ik daar keurig op tijd voor de deur, waar we vervolgens nog 45 min moesten wachten omdat het casting panel zelf te laat was. Ik ging uiteindelijk als derde naar binnen, en Bailey als tweede. Beiden werden we gevraagd om nog even te wachten. Nog een kleine 45 minuten later werd ik weer naar binnen geroepen en werd mij verzocht om mijn sokken en mijn BH uit te trekken en naar make-up te gaan; ik was on the spot geboekt voor een editorial! Ik was echt uitzinnig blij, vooral omdat mijn weekend zo vervelend geweest was. De vreugde werd alleen maar groter toen ook Bailey geboekt werd. Het is een editorial geworden voor een magazine dat La Griffe heet en het is blijkbaar een blad dat over haarmode gaat. De shoot zelf duurde redelijk lang, maar was ontzettend leuk om te doen! Tot het einde van de dag was ik helemaal euforisch. Helaas ging het daarna een beetje mis (spanning en sensatie!)
Ik loop al een paar dagen rond met een lichte blaasontsteking. Ik slik daarvoor keurig cranberrypilletjes en gisterochtend dacht ik dat het onder controle was, dus stopte ik met mijn cranberrykuur. Tegen het einde van de shoot gister kreeg ik ineens ontzettend last van mijn buik. Bailey en ik waren op weg naar huis, en we zouden nog even naar de supermarkt gaan. Ik voelde me echter ineens zo slecht dat ik besloot gelijk door naar huis te gaan. Eenmaal thuis aangekomen probeerde ik (en dit gaat een beetje een onsmakelijk verhaal worden) te plassen, en toen ik goed keek, zag ik dat ik ongeveer puur bloed geplast had (zonder te overdrijven). Ik als heuse tweedejaars geneeskunde dacht natuurlijk gelijk aan nierfalen en dat soort enge dingen, dus na een poosje wikken en wegen besloot ik Paul van de agency te bellen. Twee minuten nadat ik ophing belde mijn nederlandse boekster Micha op, zij had blijkbaar van Paul had gehoord dat ik ziek was. Ze vertelde me dat Paul me op zou halen en naar het ziekenhuis zou brengen. Tien minuten later zat ik bij Paul en een vriend van hem, Giovanni, in de auto. Bij de eerste hulp was het ontzettend druk, en ik werd al helemaal mismoedig. Het was negen uur 's avonds, ik had nog steeds alle make-up van de shoot op, ik had nog niets gegeten en nu moest ik waarschijnlijk ook nog twee uur wachten. Giovanni bleek echter wat hooggeplaatste vrienden te hebben, en na een paar namen gedropt te hebben, werd ik gelijk doorgestuurd.
Eenmaal op de afdeling aangekomen had ik veel moeite om uit te leggen dat het geen gynaecologisch, maar een urologisch probleem was (Italianen spreken echt geen engels), en na een aantal onderzoeken kon ik gelukkig weer naar huis. Ik zit nu aan de antibiotica en pijnmedicatie, en nu voel ik me gelukkig prima (wat een anticlimax! Maar goed).
Vandaag ging alles prima, niet veel bijzonders gedaan. Ik heb wel eindelijk de kans gehad om wat foto's te maken, dus de volgende keer dat ik internet heb op mijn laptop, zal ik wat foto's plaatsen.
Dat was 'm weer! xxx
donderdag 8 oktober 2009
Giorno numero quatro!
Heehoi!
Ik dacht, ik laat weer even wat van me horen. Het gaat hier in Milaan prima. Het weer is nog steeds fantastisch, en het werk gaat redelijk lekker. Ik heb nog geen jobs geboekt, maar ik sta wel in optie voor 2 dingetjes en gister had ik een aantal goede castings. Eén daarvan was voor de campagne van Esprit, en ik was er in het begin redelijk moedeloos over, omdat er een ontzettend lange rij stond (ik heb ongeveer 45 min moeten wachten voordat ik naar binnen mocht), maar ik was wel de enige die kleding mocht passen en waar ze extra foto's van namen! Fingers crossed dus.
Milaan zelf is vaak een verhaal apart, al moet ik zeggen dat ik al een beetje overal aan begin te wennen. Ik denk dat je wel een beetje moed nodig hebt om hier te overleven. Dat zit vaak al in de kleine dingetjes, zoals zelf voorrang nemen als voetganger op zebrapaden en bij groene verkeerslichten. Dat klinkt heel vanzelfsprekend, maar dat is het hier dus echt niet! En de mannen hier zijn precies zoals je zou denken van Italiaanse mannen. Vooral als ik op mijn hoge hakken naar een casting loop, wordt er ontzettend veel gefloten en geroepen. Vandaag werd ik zelfs half versierd door een apotheker bij wie ik een middeltje tegen een blaasontsteking (!) wilde halen. Dat geldt trouwens lang niet alleen voor mij hoor, er wordt gefloten naar iedereen die maar enigzins vrouwelijke rondingen heeft.
Milaan, stad van de mode... Ik vind het tot nu toe heel erg meevallen met het high-fashion gehalte hier. Vooral de mensen tussen 20 - 30 jaar oud zijn af en toe lachwekkend slecht gekleed. Blijkbaar denkt men hier dat een kledingstuk draagbaar is als er Gucci of Prada op staat (nep of niet). Maar goed. De kans is groot dat ze dat ook van mij denken met mijn H&M en Vila-ensemble.
Mijn huisgenoten zijn oké. Het is vaak lastig praten met de twee braziliaanse meisjes omdat de één nauwelijks en de ander geen engels spreekt. Ik kan wel heel goed overweg met het amerikaanse meisje, Bailey. We verhuizen zodirect naar een appartement hier om de hoek met warm water en een wasmachine (heel erg fijn) maar zonder internet. Bailey doet echter aan home school en heeft het internet dus nodig. Hopelijk kunnen we Joy zo ver krijgen om ook hier internet aan te laten leggen.
Morgen gelukkig een rustige dag, ik zal eens kijken of ik dan lekker de toerist uit kan hangen!
Ciao! xx
Ik dacht, ik laat weer even wat van me horen. Het gaat hier in Milaan prima. Het weer is nog steeds fantastisch, en het werk gaat redelijk lekker. Ik heb nog geen jobs geboekt, maar ik sta wel in optie voor 2 dingetjes en gister had ik een aantal goede castings. Eén daarvan was voor de campagne van Esprit, en ik was er in het begin redelijk moedeloos over, omdat er een ontzettend lange rij stond (ik heb ongeveer 45 min moeten wachten voordat ik naar binnen mocht), maar ik was wel de enige die kleding mocht passen en waar ze extra foto's van namen! Fingers crossed dus.
Milaan zelf is vaak een verhaal apart, al moet ik zeggen dat ik al een beetje overal aan begin te wennen. Ik denk dat je wel een beetje moed nodig hebt om hier te overleven. Dat zit vaak al in de kleine dingetjes, zoals zelf voorrang nemen als voetganger op zebrapaden en bij groene verkeerslichten. Dat klinkt heel vanzelfsprekend, maar dat is het hier dus echt niet! En de mannen hier zijn precies zoals je zou denken van Italiaanse mannen. Vooral als ik op mijn hoge hakken naar een casting loop, wordt er ontzettend veel gefloten en geroepen. Vandaag werd ik zelfs half versierd door een apotheker bij wie ik een middeltje tegen een blaasontsteking (!) wilde halen. Dat geldt trouwens lang niet alleen voor mij hoor, er wordt gefloten naar iedereen die maar enigzins vrouwelijke rondingen heeft.
Milaan, stad van de mode... Ik vind het tot nu toe heel erg meevallen met het high-fashion gehalte hier. Vooral de mensen tussen 20 - 30 jaar oud zijn af en toe lachwekkend slecht gekleed. Blijkbaar denkt men hier dat een kledingstuk draagbaar is als er Gucci of Prada op staat (nep of niet). Maar goed. De kans is groot dat ze dat ook van mij denken met mijn H&M en Vila-ensemble.
Mijn huisgenoten zijn oké. Het is vaak lastig praten met de twee braziliaanse meisjes omdat de één nauwelijks en de ander geen engels spreekt. Ik kan wel heel goed overweg met het amerikaanse meisje, Bailey. We verhuizen zodirect naar een appartement hier om de hoek met warm water en een wasmachine (heel erg fijn) maar zonder internet. Bailey doet echter aan home school en heeft het internet dus nodig. Hopelijk kunnen we Joy zo ver krijgen om ook hier internet aan te laten leggen.
Morgen gelukkig een rustige dag, ik zal eens kijken of ik dan lekker de toerist uit kan hangen!
Ciao! xx
dinsdag 6 oktober 2009
De eerste twee dagen!
Het lijkt alweer eeuwen geleden dat ik gisterochtend opstond om naar Schiphol te gaan. Mijn ouders konden me helaas niet afzetten, dus ben ik met de bus gegaan. De vlucht zelf ging prima, al heb ik nog steeds een hekel aan vliegen. Ik heb namelijk een nog net gezonde portie vliegangst en sinds mijn trommelvlies gescheurd is tijdens een vlucht naar Rome drie jaar geleden, protesteren ook mijn oren heel heftig tijdens de landing.
Op Milano Linate werd ik opgehaald door Marco en gelijk naar mijn agency hier in Milaan, Joy Models, gebracht. Hij stelde me voor aan het hele team en daarna bracht hij me naar het appartement. Mijn huisvesting hier is wel ok. Het is een grote, ruime studio waar een verdieping in is gezet, waar 4 meisjes slapen. Ik slaap nu samen met 2 meisjes uit Brazilië en een meisje uit Texas (ze heet Bailey, echt waar!). Het enige vervelende is, dat er in dit appartement geen warm water uit de douche komt. Handig natuurlijk als je wakker moet worden; een regelrechte hel als je je benen moet scheren.
Daarna werd ik gelijk naar een casting gestuurd. Het gaat hier zo anders dan in Nederland! Het enige wat we van een casting te weten krijgen is waar hij is en hoe laat we er moeten zijn. Wat voor opdracht, opdrachtgever, welke fee en wanneer de opdracht is, blijft onduidelijk. Er zijn bijna alleen maar open castings, wat betekent dat half Milaan op komt draven voor een casting. In Nederland zijn de castings bijna alleen maar op uitnodiging. Toen ik daarna, compleet uitgeput, weer terugkeerde naar Joy, werd me gevraagd of ik nog even wilde blijven hangen; er was op het laatste moment nog een casting bijgekomen op de agency zelf. Gelukkig mocht ik daarna wel naar huis.
Vanochtend had ik mijn eerste shoot en gelijk daarna een go-see. Ondanks dat het een relatief rustige dag was, kwam ik pas om half acht thuis. De meisjes hier in huis eten meestal 's avonds een broodje of wat cornflakes; ze staan mij dan ook verbaasd aan te kijken als ik een spagetti bolognese sta te koken haha.
Morgen 5 castings! Dus ik ga snel mn spagetti opeten en uitvogelen hoe ik dat allemaal moet doen morgen. En dan lekker naar bed ;)
Liefs!!
Op Milano Linate werd ik opgehaald door Marco en gelijk naar mijn agency hier in Milaan, Joy Models, gebracht. Hij stelde me voor aan het hele team en daarna bracht hij me naar het appartement. Mijn huisvesting hier is wel ok. Het is een grote, ruime studio waar een verdieping in is gezet, waar 4 meisjes slapen. Ik slaap nu samen met 2 meisjes uit Brazilië en een meisje uit Texas (ze heet Bailey, echt waar!). Het enige vervelende is, dat er in dit appartement geen warm water uit de douche komt. Handig natuurlijk als je wakker moet worden; een regelrechte hel als je je benen moet scheren.
Daarna werd ik gelijk naar een casting gestuurd. Het gaat hier zo anders dan in Nederland! Het enige wat we van een casting te weten krijgen is waar hij is en hoe laat we er moeten zijn. Wat voor opdracht, opdrachtgever, welke fee en wanneer de opdracht is, blijft onduidelijk. Er zijn bijna alleen maar open castings, wat betekent dat half Milaan op komt draven voor een casting. In Nederland zijn de castings bijna alleen maar op uitnodiging. Toen ik daarna, compleet uitgeput, weer terugkeerde naar Joy, werd me gevraagd of ik nog even wilde blijven hangen; er was op het laatste moment nog een casting bijgekomen op de agency zelf. Gelukkig mocht ik daarna wel naar huis.
Vanochtend had ik mijn eerste shoot en gelijk daarna een go-see. Ondanks dat het een relatief rustige dag was, kwam ik pas om half acht thuis. De meisjes hier in huis eten meestal 's avonds een broodje of wat cornflakes; ze staan mij dan ook verbaasd aan te kijken als ik een spagetti bolognese sta te koken haha.
Morgen 5 castings! Dus ik ga snel mn spagetti opeten en uitvogelen hoe ik dat allemaal moet doen morgen. En dan lekker naar bed ;)
Liefs!!
vrijdag 25 september 2009
Hee iedereen!
Welkom op mijn blogje ;)
Hier zal ik proberen mijn avonturen in Milaan bij te houden, nu maar hopen dat ik veel avonturen ga beleven!
Heel veel liefs
Hier zal ik proberen mijn avonturen in Milaan bij te houden, nu maar hopen dat ik veel avonturen ga beleven!
Heel veel liefs
Abonneren op:
Berichten (Atom)
