Hallo allemaal,
Ik heb al een poosje geen internet meer, dus ik zal een beetje spaarzaam worden met mijn blogberichtjes. Vandaag vertel ik over mijn ontzettend rare dag van gister, die ontzettend mooi begon, maar eindigde in een heus medisch drama... ;)
Ik zat tegen het einde van het weekend een beetje in een dipje. Nog geen jobs geboekt, de hele dag regen, het hele weekend gewerkt aan twee rare shoots voor mijn portfolio, een beetje ergernissen tussen mij en mijn huisgenootje en nog steeds geen internet. Gisterochtend moest ik vroeg op voor een casting. Samen met Bailey stond ik daar keurig op tijd voor de deur, waar we vervolgens nog 45 min moesten wachten omdat het casting panel zelf te laat was. Ik ging uiteindelijk als derde naar binnen, en Bailey als tweede. Beiden werden we gevraagd om nog even te wachten. Nog een kleine 45 minuten later werd ik weer naar binnen geroepen en werd mij verzocht om mijn sokken en mijn BH uit te trekken en naar make-up te gaan; ik was on the spot geboekt voor een editorial! Ik was echt uitzinnig blij, vooral omdat mijn weekend zo vervelend geweest was. De vreugde werd alleen maar groter toen ook Bailey geboekt werd. Het is een editorial geworden voor een magazine dat La Griffe heet en het is blijkbaar een blad dat over haarmode gaat. De shoot zelf duurde redelijk lang, maar was ontzettend leuk om te doen! Tot het einde van de dag was ik helemaal euforisch. Helaas ging het daarna een beetje mis (spanning en sensatie!)
Ik loop al een paar dagen rond met een lichte blaasontsteking. Ik slik daarvoor keurig cranberrypilletjes en gisterochtend dacht ik dat het onder controle was, dus stopte ik met mijn cranberrykuur. Tegen het einde van de shoot gister kreeg ik ineens ontzettend last van mijn buik. Bailey en ik waren op weg naar huis, en we zouden nog even naar de supermarkt gaan. Ik voelde me echter ineens zo slecht dat ik besloot gelijk door naar huis te gaan. Eenmaal thuis aangekomen probeerde ik (en dit gaat een beetje een onsmakelijk verhaal worden) te plassen, en toen ik goed keek, zag ik dat ik ongeveer puur bloed geplast had (zonder te overdrijven). Ik als heuse tweedejaars geneeskunde dacht natuurlijk gelijk aan nierfalen en dat soort enge dingen, dus na een poosje wikken en wegen besloot ik Paul van de agency te bellen. Twee minuten nadat ik ophing belde mijn nederlandse boekster Micha op, zij had blijkbaar van Paul had gehoord dat ik ziek was. Ze vertelde me dat Paul me op zou halen en naar het ziekenhuis zou brengen. Tien minuten later zat ik bij Paul en een vriend van hem, Giovanni, in de auto. Bij de eerste hulp was het ontzettend druk, en ik werd al helemaal mismoedig. Het was negen uur 's avonds, ik had nog steeds alle make-up van de shoot op, ik had nog niets gegeten en nu moest ik waarschijnlijk ook nog twee uur wachten. Giovanni bleek echter wat hooggeplaatste vrienden te hebben, en na een paar namen gedropt te hebben, werd ik gelijk doorgestuurd.
Eenmaal op de afdeling aangekomen had ik veel moeite om uit te leggen dat het geen gynaecologisch, maar een urologisch probleem was (Italianen spreken echt geen engels), en na een aantal onderzoeken kon ik gelukkig weer naar huis. Ik zit nu aan de antibiotica en pijnmedicatie, en nu voel ik me gelukkig prima (wat een anticlimax! Maar goed).
Vandaag ging alles prima, niet veel bijzonders gedaan. Ik heb wel eindelijk de kans gehad om wat foto's te maken, dus de volgende keer dat ik internet heb op mijn laptop, zal ik wat foto's plaatsen.
Dat was 'm weer! xxx
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen