Homeward bound

Ik ga komende maandag naar huis. Ik vlieg samen met mijn zus vroeg in de middag vanaf Malpensa weer naar Amsterdam. Hoewel ik het hier echt heel leuk gehad heb, ben ik er echt weer aan toe om naar huis te gaan. De laatste anderhalve week is het qua werk echt superrustig en het weer is een stuk minder mooi dan eerst. Dus besloot ik dat ik net zo goed naar huis kon gaan en gewoon mee kon doen aan mijn volgende blog. Joy dacht daar echter anders over, en ze wilden mijn ticket dan ook niet betalen. Vervolgens was er even getouwtrek over wie het ticket dan wél zou betalen en ik was een poosje bang dat niemand bereid was ervoor te betalen, maar gelukkig ben ik sinds gisterochtend dan toch in het bezit van een ticket. Wie er uiteindelijk voor betaald heeft blijft nog steeds een raadsel.

Ik ben zó ontzettend blij dat Nienke er is! Het maakt de boel een stuk gezelliger en minder eenzaam. Helaas zijn onze culturele uitstapjes tot nu toe nog niet echt op een succes uitgedraaid omdat alles inmiddels twee keer zo duur is dan wat er in mijn reisgidsje staat, maar dat mag de pret niet drukken. We hadden laatst wel even een scary moment, trouwens. We waren in het donker op zoek naar een betaalbaar restaurantje, tot we ineens een groepje tienerjongens tegenkwamen. Ze zagen er niet heel bedreigend uit, dus ik wilde rustig doorlopen. Mijn zus greep me echter bij mijn elleboog en stapte ineens flink door. Ik begreep niet precies waarom, maar even later fluisterde ze in mijn oor: ´Zag je niet dat één van die gasten een ontzettend groot mes stond schoon te maken?´ Nee, eerlijk gezegd had ik dat niet gezien. Even later dachten we dat we veilig waren, want er was verder niemand meer op straat. Ineens werd ik door mijn zus een restaurant in getrokken, want die jongen met het mes bleek ineens vlak achter ons te lopen! Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook hier niks van heb meegekregen, maar dat kan mijn eigen onoplettendheid geweest zijn. Bottom line: we leven nog, en je moet hier dus zeker in het donker niet in je eentje over straat gaan.

Ik zit hier inmiddels al bijna twee uur te wachten op een shootlokatie. Wat heb ik er weinig zin in vandaag! Ik word zodirect opgemaakt als Pippi Langkous en ik krijg een jurk van sla aan. Geen geintje. Totaal onbruikbaar dus, voor mijn portfolio. Tot overmaat van ramp staakt vandaag ál het openbare vervoer hier in Milaan, waardoor ik dus vanochtend heel vroeg moest vertrekken van mijn boekster. Toen ik op de lokatie aankwam was er echter nog niemand, want iedereen was verder met de auto en had dus geen last van de staking. En als ik zo klaar ben, dan mag ik een fijne wandeling maken van twee uur, terug naar het hotel. En dat allemaal voor Pippi Langkousfoto´s. Je kan je voorstellen hoe ik hier zit te stuiteren van opwinding.

Maar goed, nog twee daagjes, die ik waarschijnlijk vrij heb om leuke dingen te doen met Nienke, tenzij ik nog geboekt word voor de editorial waarvoor ik nu in optie sta. En qualitytime met mijn zus is me ook veel waard :)

Fijn weekend allemaal, en tot in Nederland maar weer! xx