Eindelijk, ik bevind me weer onder mijn fellow Nederlanders! Vanmiddag om iets voor vieren landden mijn zus en ik op Schiphol. Dat ging echter niet zonder slag of stoot!
Ten eerste deed de bus vanuit Centrale FS naar Malpensa er een stuk langer over dan wij allebei gedacht hadden, waardoor we héél erg op tijd op het vliegveld aankwamen, als je snapt wat ik bedoel. Eenmaal bij de goede balie grapte ik tegen mijn zus of ze haar ID-kaart wel had meegenomen, en ze knikte van wel. Ze pakte echter haar portomonnee erbij om het te checken en je raadt het al... Haar ID-kaart was verdwenen! Ik werd terplekke echt bloednerveus, omdat ik echt hemel en aarde had moeten bewegen om vandaag te kunnen vliegen, en nu zou het toch nog een poos gaan duren voordat ik naar huis kon... Bij de incheckbalie deden we ons verhaal en wonder boven wonder kregen we toestemming om Nienke´s rijbewijs als identiteitsbewijs te gebruiken! Nou, ik was eigenlijk bijna in staat om het meisje achter de balie om de hals te vliegen, zo ontzettend dankbaar was ik haar. We mochten aan boord!
En gelukkig stegen we ook op. En het ging redelijk vlekkeloos, tot ongeveer een half uur voor de landing. Opeens zag ik dat er een paar rijen voor mij een aantal stuarts stonden te praten tegen iemand, die opstond, en op het gangpad knockout ging. Het was een vrouw van eind twintig, denk ik, ongeveer 6 of 7 maanden zwanger. Gelijk werd er omgeroepen of er een dokter aan boord was. Ik werd gelijk plaatsvervangend angstig, want als er geen arts aanwezig was, dan betekende dat ik als tweedejaars geneeskunde met mijn EHBO diploma moest gaan helpen! Ik had niets liever gedaan uiteraard, maar ik was ontzettend bang dat ik alleen maar kwaad zou doen, of dat ik helemaal niks kon doen. Tot mijn grote opluchting stond er echter een man op die bleek te weten wat hij moest doen. Toen we een half uurtje later het vliegtuig uitstapte, stond er een ambulance te wachten. Hoe het met de patient is afgelopen, geen idee. Hopelijk goed.
Mijn laatste weekendje Milaan was prima. De rare shoot van vrijdagochtend bleek geen vrij werk te zijn, maar een test voor een reclame. Als deze foto´s gebruikt worden, dan krijg ik dus nog fijn betaald ook! Gister had ik nog een shoot voor de Italiaanse Yes, waar ik echt superblij mee was. Eindelijk was ik van het gevoel af dat ik hier voor niks gekomen was. Ik vertrok namelijk met een volle portfolio én ik had geld verdiend. En dat was precies, naast de hele ervaring uiteraard, waar ik voor gekomen was.
Het was hectisch, maar het was ook fantastisch. Na bijna bezweken te zijn aan een blaasontsteking, bijna doodgestoken te zijn in een zijstraatje, nadat mijn lichaam beplakt is met sla en nadat ik bijna bekeerd ben door mijn christelijke huisgenootje, ben ik blij dat ik weer thuis ben. Maar het was geweldig leuk. Tot de volgende keer, Milano!
Ciao xx
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen