Update!

Hoewel ik eerlijk gezegd niet veel te vertellen heb, laat ik toch maar weer even wat van me horen.

Het gaat hier goed. Ik ben weer helemaal beter en heb nergens meer last van. Verder gaat alles een beetje z’n gangetje. Gewoon iedere dag castings aflopen, en hopen dat je ergens voor geboekt wordt. Afgelopen donderdag had ik m’n tweede job, een lookbookshoot voor een website die een hele hoop merken verkoopt. Ik moet zeggen dat het een ontzettend oninspirerende opdracht was: gewoon 40 outfits op de foto zetten, zonder interessante make-up, spannend haar of leuke poses. Maar goed, het was werk, en daar moet ik blij mee zijn.

Op de agency zijn ze allemaal nog redelijk bezorgd of ik alles wel aankan na mijn tripje naar het ziekenhuis afgelopen maandag. Tja, ik stond op dinsdagochtend om negen uur gewoon in de rij voor mijn eerste casting, en ik voel me niet anders dan anders. Ik let wel meer op de hoeveelheid water die ik drink. Ik krijg het nu voor elkaar om per dag een fles water van twee liter op te drinken en dat is voor mijn doen heel wat. Het klinkt misschien grappig, maar ik ben altijd een moeilijke drinker geweest. Ik heb blijkbaar geen dorstprikkel en kan rustig de hele dag doen op één kopje thee ’s ochtends.

In het appartement gaat alles nu prima. Geen ergenissen meer tussen mij en mijn huisgenootje, en met Bailey heb ik echt dolle pret. We kunnen echt hele avonden praten over de verschillen in ons leven, de verschillen tussen Amerika en Nederland, en de consequenties die het christelijke geloof heeft in haar leven en mijn redenen om atheïst te zijn. Ik heb nog steeds het gevoel dat ondanks ál deze verschillen, en geloof me, dat zijn er een hoop, dat we veel gemeen hebben. Bailey gaat helaas deze week naar huis, en ik zal haar zeker missen :(

On the bright side: maandag vliegt mijn oudste zus Nienke voor een weekje naar me toe! Hoewel ik me hier op zich prima vermaak, ben ik ongeveer de uren aan het aftellen voordat ze landt. Ik kan me af en toe best eenzaam voelen hier, en ik ben ontzettend blij dat ik eindelijk een bekend en vertrouwd gezicht zal zien. Het zal wel even raar zijn om Nederlands te praten trouwens haha, want dat heb ik dus de afgelopen weken nauwelijks meer gedaan, behalve af en toe over de telefoon met mijn ouders en met Hanna, een russisch model, dat toevallig ook vloeiend Nederlands spreekt.

Zo, dat was ‘m weer, ik denk dat ik eens ga beginnen in mijn nieuwe boek (thank god for the all American bookstore!). Kus!